خرید بازی Mega Man X7 PS2 پلی استیشن 2

معرفی بازی Mega Man X7 PS2

Mega Man X7 که در ژاپن با نام Rockman X7 شناخته می‌شود، یک بازی پلتفرمر است که در سال ۲۰۰۳ توسط کپکام برای کنسول پلی‌استیشن ۲ توسعه داده شد. این هفتمین بازی اصلی در مجموعه Mega Man X و اولین بازی از این مجموعه است که برای نسل ششم کنسول‌های بازی عرضه شده است.

بیش از ۱۵ سال از اولین حضور مگا من در سیستم سرگرمی نینتندو می‌گذرد و از آن زمان تاکنون شخصیت‌های کمی در بازی‌های ویدیویی به اندازه بمب‌افکن آبی، نفوذ و شهرت داشته‌اند. اگرچه شاهکارهای او به اندازه نسخه‌های قدیمی سود مالی به همراه نداشته‌اند، اما محبوبیت و جایگاه او به عنوان یک نماد صنعت، همچنان باعث ایجاد جریانی مداوم از به‌روزرسانی‌ها و دنباله‌ها، بدون حتی ذره‌ای کاهش سرعت، شده است.

 تنها در سال ۲۰۰۳، مگا من پنج نسخه مختلف در بازی‌های ویدیویی داشته است و چندین نسخه دیگر نیز برای سال ۲۰۰۴ برنامه‌ریزی شده است: از جمله یک مجموعه هشت بازی سالگرد، یک نسخه دیگر از سری Battle Network و یک اسپین‌آف RPG از مجموعه X. با چنین اعدادی، به نظر می‌رسد که هیچ چیز نمی‌تواند این سایبورگ نیلگون را متوقف کند، زیرا او همچنان به تلاش خود برای تبدیل شدن به پراستفاده‌ترین شخصیت در کل رسانه دیجیتال ادامه می‌دهد.

از طرف دیگر، شاید بتوان او را متوقف کرد. شواهد این موضوع را می‌توان در ششمین عنوان بمب‌افکن سال ۲۰۰۳، مگا من X7، یافت. این بازی که توسط همان تیمی ساخته شده که بازی‌های دوبعدی PSOne Mega Man X و نسخه PS2 Code Veronica را کنار هم قرار داده بود، سعی می‌کند از عناصری که در وهله اول آن را به چنین مجموعه ماندگار تبدیل کرده بودند، فاصله بگیرد - با ترکیب اصول دوبعدی با دیدگاه‌های سه‌بعدی بهبود یافته. Mega Man X7 همچنین یک سیستم تعویض شخصیت کاملاً جدید را پیاده‌سازی می‌کند که کل تجربه را کمی استراتژیک‌تر از حد معمول می‌کند. اما تغییر، به ویژه در این مورد، همیشه چیز خوبی نیست.

گیم‌پلی بازی Mega Man X7 پلی استیشن 2

مگا من و مگا من X که یکی از نوآوران واقعی ژانر اکشن/پلتفرم در دوران هشت و ۱۶ بیتی هستند، همیشه در مورد ترکیب چالش‌های دشوار، غول‌های تخیلی و استراتژی‌های بداهه در یک بسته کامل بوده‌اند. با این حال، تفاوت‌های واقعی بین سری اصلی و فرنچایز X این است که عناوین X همیشه در مورد داستان‌ها، ارتقاها و فناوری بوده‌اند. 

در مقایسه، خط اصلی بیشتر بر رویکرد RoShamBo مانند برای شکست دادن غول‌های مرحله‌ای و عناصر پلتفرمینگ قدیمی آن تمرکز داشته است. با پایبندی به اصول، Mega Man X7 قطعاً با آرمان‌های نسل X تلفیق شده است. زیرا برای زنده ماندن در نبرد اینجا، باید طیف گسترده‌ای از مهارت‌ها را بیاموزید و توانایی‌های مختلفی را برای غلبه بر چالش‌های پیش روی خود کسب کنید - و اوه، چه چالشی.

قطعاً جنبه مورد علاقه ما از کل تجربه، X7 یک کار بسیار سخت است که به عنوان یکی از سخت‌ترین عناوین پلی‌استیشن ۲ امسال شناخته می‌شود. با دشمنان تهاجمی مبتنی بر الگو و انبوهی از معماهای مرحله‌ای مختلف که شما را ملزم به کشف چگونگی پیشرفت سریع می‌کنند، طرفداران این مجموعه قطعاً به آنچه که به دنبال آن هستند، خواهند رسید.

 یکی دیگر از مزایای بزرگ امسال، گنجاندن سیستم تعویض دو شخصیت است؛ که به کاربران امکان می‌دهد با فشردن L2 در هر زمان، بین X، Zero و شخصیت تازه وارد Axl یکی را انتخاب کنند. بنابراین، اگرچه Zero در بخش‌هایی که نیاز به نبردهای نزدیک و تکنیک‌های پرش از چند نقطه دارند، بیش از حد مفید خواهد بود، Axl برای حملات دوربرد و معماهای خاص دشمن بسیار ارزشمند است - زیرا Copy Shot او به او اجازه می‌دهد تا برای مدت کوتاهی شکل و توانایی‌های برخی ربات‌های دیگر را بدزدد.

این رویکرد جدید برای پیشرفت در تئوری بسیار خوب عمل می‌کند و در مراحل خاصی مانند Deep Forest یا Tunnel Base قطعاً می‌توان در عمل از آن قدردانی کرد. با این حال، در بخش‌های دیگر بازی، پیشرفت بدون نیاز به تغییر شخصیت بسیار آسان است - با قهرمانان اسلحه به دست X و Axl که بسیار ارزشمندتر از دوست ما Zero هستند که از شمشیر قرمز استفاده می‌کند.

اما اگر نیاز نامتعادل به شخصیت‌ها تنها مشکل واقعی Mega Man X7 باشد، در نهایت بازی بسیار بهتر از آنچه هست خواهد بود. افسوس، وقتی به سختی خوشایند دشمنان و نوآوری جزئی از طریق تعویض شخصیت نگاه می‌کنید، متوجه می‌شوید که مشکلات زیادی وجود دارد که باید برطرف می‌شدند اما نشده‌اند؛ به ویژه مشکلات دوربین. در اینجا، اجازه دهید توضیح دهیم:

به دلیل ترکیب گیم‌پلی دوبعدی و سه‌بعدی در Mega Man X7، زاویه دید از حالت سنتی اسکرول به حالت ایزومتریک و گشت‌وگذار آزاد تغییر می‌کند. جای تعجب نیست که وقتی X7 در حالت دوبعدی خود است، بیشترین جلوه را دارد - با چالش‌های واقعی مبتنی بر مهارت و دشواری ایجاد شده از موانع، نه از نظر فنی. از سوی دیگر، جنبه سه‌بعدی جایی است که Mega Man واقعاً شروع به فروپاشی می‌کند. به دلیل ماهیت نیمه‌خودکار دوربینی که گروه شما را در منظره سه‌بعدی دنبال می‌کند، CPU تقریباً تعیین می‌کند که چه چیزی را می‌توانید ببینید و چه چیزی را نمی‌توانید.

اگرچه در بخش‌های خاصی می‌توانید با دکمه‌های L1 و R1 کمی دوربین را دستکاری کنید، اما محیط‌های بسیار کمی وجود دارند که واقعاً به شما اجازه می‌دهند از این مزیت استفاده کنید؛ و زوم‌های مفید کمتر و موانع فراوان که لحظه‌ای طول می‌کشد تا شفاف شوند، حتی به این امتیاز نیز آسیب می‌رسانند.

 نتیجه همه این‌ها این است که شخصیت شما به طور مداوم توسط موجی از ضربات ارزان مورد حمله قرار می‌گیرد تا زمانی که دشمنانی که حتی نمی‌توانید ببینید جان شما را بگیرند. این را با این واقعیت ترکیب کنید که سیستم هدف‌گیری خیلی پاسخگو نیست و تشخیص چندین بخش پلتفرمینگ سه‌بعدی از نظر فاصله دشوار است و شما خودتان را در یک دوراهی قرار می‌دهید.

واقعاً همه چیز غم‌انگیز است. با وجود تغییرات مثبتی که Mega Man X7 در مقایسه با نسخه‌های قبلی خود ایجاد کرده است (در مورد: شکار Reploid در MMX6 بهتر استفاده می‌شود، Zero بالاخره می‌تواند با شمشیر خود پرتابه‌ها را منحرف کند و X-Buster در X قدرتمندتر است)، مشکلات فنی بسیار مهم‌تر از هر چیز دیگری است.

تعیین اینکه چند بار پرش کلاسیک مگا من را انجام دادیم و به دلیل تغییر دوربین غیرقابل توضیح، سقوط کردیم و مردیم، دشوار است. درک اینکه چه تعداد صحنه‌های نفس‌گیر از مکان‌های ناشناخته متحمل شدیم، به دلیل امتناع دوربین از چرخش در جهت صحیح، باورنکردنی است. و به ویژه تعیین اینکه چند ریپلوئید را صرفاً به دلیل امتناع دوربین از دیدن جهات خاص از دست دادیم، دشوار است. این واقعاً چیز ناامیدکننده‌ای است.

اگر بازیکنان بتوانند به اندازه کافی صبر کنند تا به چالش‌های هیجان‌انگیز باس برسند، قدرت‌های جالبی که از آنها به دست می‌آورند، می‌توانند واقعاً پاداش‌دهنده باشند. اما با ناامیدی محض از مقابله با تمام مشکلات مکانیکی که مگا من X7 ارائه می‌دهد، احتمالاً اکثر گیمرها این نبردها را به جای امتیاز، به عنوان یک کار ناخوشایند می‌بینند. اگرچه انصافاً لحظات واقعاً سرگرم‌کننده‌ای بین مناطق مشکل‌ساز وجود دارد - فقط باید بدانید که چگونه آنها را پیدا کنید.

گرافیک بازی Mega Man X7 پی اس 2

از دیدگاه سبکی، سری مگا من X مطمئناً روزهای بهتری را به خود دیده است. با وجود اینکه برخی از مکان‌ها عجیب و غریب هستند، طراحی صحنه و شخصیت‌ها در مقایسه با استانداردهای فرنچایز کاملاً کلیشه‌ای است و نمونه‌های بهتری از هنر در نسخه‌های MMX قدیمی وجود داشته است. با این حال، تیم Studio 3 هنوز هم کار قابل احترامی در انتقال دنیای مبتنی بر اسپرایت Zero و Sigma به یک محیط سه‌بعدی انجام داده است. از آنجایی که خود ربات‌ها از تعداد قابل توجهی چندضلعی تشکیل شده‌اند و تکنیک سایه‌زنی کاذب برای بافت‌ها بسیار خوب عمل می‌کند.

با این حال، همانطور که در بخش گیم‌پلی ذکر شد، سیستم دوربین خودکار مشکلات زیادی دارد. نماهای بسیار نزدیک و انحرافات عجیب و غریب پرسپکتیو، پیمایش در بخش‌های سه‌بعدی بازی را به ویژه ناامیدکننده می‌کند. به همین دلیل، موارد زیادی وجود دارد که بازیکنان توسط دشمنانی که حتی ندیده‌اند مورد حمله قرار می‌گیرند یا مناطقی که از لبه‌هایی که به وضوح کوتاه نشده‌اند، می‌افتند. این اتفاقی است که تقریباً در هر مرحله‌ای رخ می‌دهد و مشکلات بیشتری ایجاد می‌کند. اوه، آیا فراموش کردیم که به کاهش سرعت اشاره کنیم؟ باید این کار را می‌کردیم، چون این هم در بازی است.

با این حال، باید توجه داشت که صحنه‌های کوتاه انیمه و بخش‌های داستانی الهام گرفته از مانگا به خوبی در کنار هم قرار گرفته‌اند. اگرچه مطمئناً بهترین‌هایی نیستند که این مجموعه به خود دیده است، اما بین اهداف مرحله‌ای و صفحات منوی ضعیف، تفاوت خوبی ایجاد می‌کنند.

صداگذاری و موسیقی بازی Mega Man X7

بدون شک ناامیدکننده‌ترین جنبه Mega Man X7، کمبود شدید صدا است. موسیقی متن آن تا حدودی کلیشه‌ای است و ترکیب تأثیرگذاری ندارد، راک آینده‌نگر و ضرب‌های گاه‌به‌گاه تکنو به هیچ وجه خاطره‌انگیز نیستند. اگرچه باید به تیم سازنده به خاطر استفاده مجدد از جلوه‌های صوتی کلاسیک روزهای گذشته تبریک بگوییم، اما آنها فقط به نظر می‌رسند: تکه‌های قوطی کنسرو از دوران هشت بیتی بدون هیچ پردازش مدرنی. راستش را بخواهید، ما بیشتر همین قطعات صوتی را هنگام بازی Mega Man X اصلی در سال ۱۹۹۳ شنیدیم.

با این حال، چیزی که بیش از همه در مورد صداگذاری ما را آزار داد، صداگذاری کاملاً افتضاح بود. در میان بدترین‌هایی که تاکنون در پلی‌استیشن ۲ شنیده‌ایم، هر آهنگ آوازی انگلیسی، آماتور بودن را به نمایش می‌گذارد. اما نه تنها کیفیت بازیگری ضعیف است، بلکه برش‌های بین دیالوگ‌ها نیز ضعیف هستند. 

بدیهی است که از بایت‌های صوتی جداگانه ساخته شده است، هیچ جریان واقعی در مکالمه با مکث‌های ناخوشایند و تغییرات خلقی ناشیانه برای تقریباً هر عبارت وجود ندارد. خوشبختانه می‌توانیم از ستاره‌های خوش‌شانس خود تشکر کنیم که مترجمان نیز مناسب دیدند که آهنگ اصلی ژاپنی را نیز در آن بگنجانند. و همانطور که انتظار می‌رود، آن آهنگ بسیار خوب است.

جمع بندی

ما نمی‌توانیم از این فکر نکنیم که Mega Man X7 اگر دوبعدی می‌ماند، مناسب‌تر می‌بود. اما تا زمانی که کپکام متوجه نشود که عناوین سه‌بعدی اکشن بهتر به شما امکان می‌دهند دوربین را با تمام وجود دستکاری کنید، احتمالاً نسخه‌های بعدی این سری با همان مشکلاتی که این نسخه داشت، مواجه خواهند شد. 

 این جمله‌ای نیست که بتوان آن را ساده گرفت. با این حال، برای طرفداران این فرنچایز، Mega Man X7 احتمالاً شما را برای یک یا دو آخر هفته مشغول خواهد کرد و قطعاً چالشی خوشایند و ناخوشایند را ارائه می‌دهد. متأسفانه، ما فقط می‌توانیم این بازی را به کسانی که صبر و حوصله‌ی بی‌پایان یا اشتیاق زیادی به این مجموعه دارند توصیه کنیم. در غیر این صورت، اکشن‌های بسیار دیگری وجود دارند که سرگرمی بسیار بیشتری نسبت به این ارائه می‌دهند.